Pers


De teksten van Van Duijnhoven in de bundel vind ik heel bijzonder. (…) Parlando poëzie van het goede soort, Campert ontmoet Stitou, met een Brabants accent. Bovendien mijdt Van Duijnhoven de grote woorden niet, (‘de sommelier van de twijfel’), want een beetje poëzie heeft daar geen bezwaar tegen. Tegen grote woorden. Vuurproef is een bundel waarin Van Duijnhoven zichzelf genadeloos onder de loep legt. Bij Vinkenoog wordt het vervelend. Van Duijnhoven komt er gemakkelijk mee weg. Zijn zoektocht, de vuurproef die hij ondergaat, is scherp, lyrisch en bij vlagen indrukwekkend, bijvoorbeeld in gedichten als ‘Leonard leidt de dans’ en ‘Met de smaak van vroeger’ of ‘Vuurboetsduin’. Het wordt tijd dat zijn werk eens wat meer onder de mensen komt (…). - Chrétien Breukers in De Contrabas d.d. 20.05.14 Serge’s poetry progresses on the album in a kind of quest – questing for reflection in an excessively accelerated and largely lifeless world. Struggles through depression, addiction, meaninglessness and confusion, emergence into light through art, poetry, and deeper understanding. The orchestration of bomusic and voice in this album is fantastic – it’s seriously one of the best spoken word and music collaborations I’ve heard, in any language. – Lapkat (Australische radiopresentatrice) in haar radioprogramma La Danza Poetica – aflevering 019 getiteld “Northern Lights” d.d. 13.04.14 Ik was sceptisch, maar uiteindelijk heeft het verhaal van de bundel me op eigen kracht overtuigd. De bijgeleverde cd bevat veertien nummers, slechts enkele op basis van teksten uit Vuurproef. Het blijft een moeilijk genre, die combinatie van voordracht en muzikale omlijsting, maar instrumentatie, timing, dictie en klankkleur (wat heeft Van Duijnhoven een mooie stem!) vormen hier een fraaie eenheid. Ook daar overwon ik mijn scepsis.  – Joop Leibbrand in Meander Magazine d.d. 11.04.14 Het is goed om op gezette tijden even het oor te luisteren te leggen bij Serge van Duijnhoven, de Nederlandse dichter die ondertussen al jaren in Brussel woont. Met de gedrevenheid die hem kenmerkt, beschrijft en bezingt onze stadsdichter de honoris causa nog altijd de donkere en de verblindende kanten van stad en de wereld.  – Michaël Bellon in Brussel Deze Week, d.d. 20.03.14 (…) deze CD laat zich beluisteren, niet vanuit bestaande ideeën maar vanuit een open staan voor nieuwe geluiden, teksten en belevenissen. Steeds als je denkt dat je dit trio doorhebt komen ze met iets volledig vreemds, zo anders dan het voorgaande en toch is het een geheel. De losse vellen geven inzicht in de mindset van de dichter, de CD geeft je een totaal beleving. Een die ik nog vele malen tot me ga laten komen, hier valt nog veel te ontdekken en te genieten!    – Wouter van Heiningen in zijn poëzieblog  «Zichtbaar alleen.  », d.d. 24.02.14

Een losbladige dichtbundel met een cd: dat is óf volkomen gedateerd, óf zeer vooruitstrevend, maar het is in elk geval de vorm waarin het collectief Dichters Dansen Niet [5] de ‘bundel’ Vuurproef heeft uitgegeven. De teksten van Serge van Duijnhoven zijn belangrijk, maar de muziek is veel meer dan achtergrond en dat is maar goed ook. Het mengsel van jazz, dance en elektronische ambient muziek van Fred dB en Edwin Berg (met flink wat andere muzikanten) maakt van deze lastig te plaatsen ‘bundel’ een bijzonder ‘ding’ waar je – zeker met koptelefoon – wel even in kan verdwalen. – Toef Jaeger in NRC-Handelsblad, d.d. 15.02.14 Vuurproef aangekregen van mijn schrijfbroer Serge Van Duijnhoven, een cd van Dichters Dansen niet, een collectief mede opgericht door Serge, eindelijk de tijd gevonden om er naar te luisteren. prachtig geschenk… – Jeroen Olyslaegers op Facebook 31e1bc8d3402ffe92dc57d07f78cafb6

‘(…) door de fenomenale soundscapes van dj Fred dB krijgen de gedichten een nieuwe dimensie. Inventief, intrigerend en erg muzikaal. Aanrader – ook voor de ongeletterde luisteraar. - Menno Visser van 3voor12 (VPRO) ‘Obiit in orbit is een stemmige, bij vlagen overrompelende cd die tot het beste behoort wat muzikanten en dichters samen tot op heden in Nederland hebben bereikt.’ - Menno Wigman in Trajectum ‘Mooi. Heftig. Bijzonder. Dat is het!’ – Jos Jagers in de Revu ‘Als poëzie een tijdsbeeld moet schetsen, is Serge van Duijnhoven een Van Gogh die schildert met woorden. Het publiek moet geconfronteerd worden met de macabere werkelijkheid. Luister en huiver, zo wil hij het.’ - Jeroen Junte in Dance Update ‘Auf der Bühne ist ‘Dichter Tanzen Nicht’ eine eindrucksvolle Performance: sie verbindet moderne Poesie mit experimentellen rhythmen und Klängen – Lyrik für alle Sinne.’ - Poetry On The Road (Kultur Radio Bremen) ‘Wie de vaak nogal bescheiden Nederlandse schrijvers van dit moment een beetje volgt, kan niet anders dan gelukkig zijn met iemand als Van Duijnhoven. In zijn albums met cd […] klinkt een zonder meer interessante, want naar serieuze poëtische verwerking van het alleractueelste strevende, stem.’  - Thomas Vaessens in Het Financieele Dagblad (HFD) ‘Deze dichter heeft een talent waarmee hij de alledaagsheid van het hedendaagse leven timbre en passie kan geven. Elk gedicht is een mooi verhaal dat de lezer telkens anders wil interpreteren.’ - André Oyen in De Gelderlander ‘Het weerbarstige stemgeluid van Van Duijnhoven is onmiskenbaar een teken van vitaliteit. Deze dichter is op zoek naar hedendaagse invullingen voor eeuwenoude rituelen. Deze poëzie is een ‘rite de passage’, een teder en wreed schouwtoneel, ‘theâtre de la cruauté’. Een loutering die ons niet echt reinigt, veeleer bezoedelt (wat ons dan weer aan Lucebert doet denken).’  - Alain Delmotte in Dighter   Hieronder diverse weblinks naar de volledige recensies, artikelen en uitzendingen m.b.t. Vuurproef:

-
contrabas_siteheader_1045x250 (1)
20 mei 2014 – DE CONTRABAS

Dichters dansen niet. Ze maken prachtige gedichten. Althans, Serge van Duijnhoven wel.

Schermafbeelding-2013-11-07-om-17.08.11Vroeger, toen opa jong was, was Serge van Duijnhoven een heel jonge dichter. Ik vond hem een beetje een zeurkous. Hij verstoorde poëziefestivals (waarvoor hij niet was uitgenodigd), schreef romans, ach, alles aan hem was van een irritante aanwezigheid, — en dan waren die boeken nog niet eens slecht. Sterker: ze waren best goed. Om jaloers van te worden (en dat werd ik). Een van de ‘projecten’ waaraan Van Duijnhoven werkt, is Dichters Dansen Niet, een groep muzikanten en de dichter zelf, die optreden in binnen- en buitenland. Onlangs verscheen Vuurproef, een dichtbundel van Van Duijnhoven met een cd van de Dichters, waarop frequency-wizzard Fred dB en pianist Edwin Berg het geheel van klank voorzien. Zie hieronder voor een optreden.
De teksten van Van Duijnhoven in de bundel vind ik heel bijzonder. Het begint al meteen goed: Ik ben begonnen aan de terugtocht in mijn leven en moet bekennen dat ik die ik van mij niet echt goed ken begin te vermoeden dat het om een soort van demon gaat of een vage schim uit een verleden (…) Parlando poëzie van het goede soort, Campert ontmoet Stitou, met een Brabants accent. Bovendien mijdt Van Duijnhoven de grote woorden niet, (‘de sommelier van de twijfel’), want een beetje poëzie heeft daar geen bezwaar tegen. Tegen grote woorden. Vuurproef is een bundel waarin Van Duijnhoven zichzelf genadeloos onder de loep legt. Om de bundel na veel gedoe en getwijfel te eindigen met: ‘bereik wat je bent / het priemende licht // een dolende ziel / met asiel hier op aarde // een schip met zijn/ bestemming in zicht’. Bij Vinkenoog wordt het vervelend. Van Duijnhoven komt er gemakkelijk mee weg. Zijn zoektocht, de vuurproef die hij ondergaat, is scherp, lyrisch en bij vlagen indrukwekkend, bijvoorbeeld in gedichten als ‘Leonard leidt de dans’ en ‘Met de smaak van vroeger’ of ‘Vuurboetsduin’. Het wordt tijd dat zijn werk eens wat meer onder de mensen komt, zodat mijn jaloezie weer kan opflakkeren.
Achter onze rug kijkt het mooiste ons na
http://meandermagazine.net/wp/2014/04/een-antwoord-is-er-niet/
Meander / literair e-zine, sinds 1995
Serge van Duijnhoven - Vuurproef
6232827632f94aea15feb1c522b0e9e7

Een antwoord is er niet

Serge van Duijnhoven Vuurproef Uitgever: Nieuw Amsterdam 2014 ISBN 9789046816417 € 19,95 met cd 40 blz.

Hoe Vuurproef, het nieuwste werk van Serge van Duijnhoven en zijn kompanen van Dichters Dansen Niet te introduceren? Ik moet makers en uitgever eerst maar zelf aan het woord laten, die in de bijgeleverde informatie en op het achterplat spreken van spetterende literaire voordrachtskunst en van spectaculaire, enerverende, bezwerende teksten en dito muziek. In Vuurproef melden zij, wordt het leven beschreven als een verraderlijk parcours waarin je gemakkelijk kan verdwalen. Vuurproef is een zoektocht naar bezieling in een overmatig geaccelereerde en grotendeels ontzielde wereld. Maar op de bodem van de chaos rijpt stilaan inzicht. Licht breekt door in duisternis, een schittering tussen bijeengeveegde glasscherven. Als een oproep om te ontwaken uit de morose wereld van de waan en de onverzadigbare roesdrift van het brein. Alsof er een granaat geëxplodeerd is in een balzaal. Deze wereld is niet de echte, zou Lodeizen zeggen… Een aanbeveling die zichzelf lichtelijk overschreeuwt, maakt de lezer gemakkelijk kopschuw, maar deze is wel helemaal in lijn met vorm en inhoud van de uitgave, die qua presentatie – de teksten zijn afgedrukt op twintig losse tekstkaarten die samen met een cd in een kartonnen cassette steken – even afwijkend als origineel is en door de kleurstelling en typografie bijna een agressieve indruk maakt. In weerwil van de opgewonden introductie blijken de meeste gedichten opmerkelijk helder, rustig en zelfs eenvoudig te zijn, in ieder geval in geen enkel opzicht ‘experimenteel’. Dat valt mee, of tegen zo je wilt. Vuurproef opent met deze regels:

Gevraagd wat hij zou meenemen als zijn huis in brand zou staan antwoordde Jean Cocteau: ‘Het vuur!’

‘Fikkie-af I’ kreeg het als titel. Er is ook een ‘Fikkie-af! II’, het slotgedicht:

Toen de rabbijn werd gevraagd wat het kostbaarste was dat een mens uit zijn leven mee zou kunnen nemen op zijn tocht van hier naar gene zijde, antwoordde de geleerde bedachtzaam: ‘Het leven!’

De titels doen er welbewust afbreuk aan, bijna alsof deze brave ernst te gênant voor woorden is, er met die levensfilosofie van de tegeltjeswijsheden gespot moet worden, maar het is de serieuze onderliggende teneur van de hele bundel, die beoogt ‘waarheid’ te schrijven: de getuigenis van iemand die op een keerpunt in zijn leven lijkt te staan en zich daarvan rekenschap gevend meteen ook maar het totale menselijke bestaan beschouwt. In de eerste gedichten blijft de dichter dicht bij zichzelf:

DE WEG VAN KLIPDRIFT NAAR VUURPROEF IIk ben begonnen aan de terugtocht in mijn leven en moet bekennendat ik die ik van mij niet echt goed ken begin te vermoeden dat het om een soortvan demon gaat of een vage schim uit een verleden dat al lang niet meer bestaat […]

We herkennen de uitgangssituatie: de ik is op het midden gekomen van zijn levensweg en tast in duisternis omtrent de eigen bestemming, het eigen uiteindelijke lot.

maar nu de kwestie waar het eigenlijk om draaitof die ziel van ons nu wel of niet het is en blijft een open vraag[…]

Of er ‘meer’ is? Altijd komt alles uit bij het eigen ik; daarmee moet je het doen, daarmee moet je verder, het is de enige vorm die je aan jezelf kunt geven:

II De goede ik behoeft geen krans constateert de sommelier van de twijfel; te vaak voel ik me nu al de clocharddie tracht infecties met wijn te genezen en keelpijn met een shawl gedrenkt in eau-de-vie[…]mijn kortgesloten wezen dit doortrapte lichaam wil wel duizend jaren slapen maar mijn geest liever nog één keer vlammen en ter sterre varen als een getrapte raket alvorens in de damp‑ kring te verbranden

Deze pure romantiek en dit expressionistisch vitalisme á la Marsman zien we ook in volgende gedichten. In ‘Er waait een vreemde soort in mij’ staat: ‘Er waait een vreemde/ soort van ledigheid/ in mij// die zich genesteld/ heeft en groeit/ als kool// een koude vlam/ die steken toebrengt/ aan mijn hersenpan// en in de muren van/ mijn stilte zwarte/ gaten brandt’. Dit brengt warempel ook nog Marsmans mortalisme in herinnering! In ieder geval is hier iemand aan het woord die zoals in het tweede deel van dit gedicht staat, ‘noodgedwongen korte metten’ [moet] maken met de status-quo van z[m]ijn bestaan’. De geest moet er op uit, meedogenloosheid is vereist, maar ‘weemoed is het braakland/ tussen leedvermaak/ en zelfverwijt’. (Uit ‘De rest onklaar is kinderspel’.) Alleen al uit zo’n laatste formulering wordt trouwens duidelijk dat Van Duijnhoven het waard is serieus gelezen te worden. Op een kwart van de bundel wordt ook een meer maatschappelijke invalshoek zichtbaar. In een gedicht dat niet voor niets de titel krijgt van een Haïtiaanse zegswijze (‘Mortu tombu Miyi’, d.w.z. ‘de zaak is voor mij gestorven en begraven’), staat de vraag

waarom de ene wel de dans ontspringt de ander niet?een antwoord is er niet er ís geen redenalleen het Lot dat het heelal bestiert volgens de wettenvan de willekeur met een hand die nu eens streelt en daarna slaat om zo de weg te wijzen in de chaos.

Van Duijnhoven ziet in ‘Op deze valreep’ zelfs een nieuw Utopia gloren, zonder ‘politiek gekonkelfoes”; ‘geen heirscharen/ der wrake meer en geen haatkoren// van hooligans’, ‘geen hypocriete Bleekerpraat’. (Iemand die Bleeker nog kent? Namen noemen in de poëzie is riskant!) Wat dan wel? Oorlog, ziekte en verslavingen zullen worden uitgebannen, ‘Er zal een schoon rijk// als een klimplant in de ziel gaan groeien/ voor iedereen zal er minstens één geliefde zijn’. Natuurlijk chargeert hij, en is het voornamelijk spot, maar toch heb je als lezer het gevoel dat hier iets omarmd wordt wat je wilt delen.

en mocht de volle maan niet meer aan onze ideale hemel verschijnen dan zullen we een nieuwe maan oplatendie we alsnog laten schijnen

Zoals Lodeizen schreef: ‘er zullen altijd mensen zijn/ bezig zoals ik, te bedenken/ wat het mooiste is.’ En net als Lodeizen zwerft Van Duijnhoven al of niet virtueel door nachtelijke straten: ‘De stad is nabij maar de straten zijn leeg/ […]/ de tijd is onzichtbaar; de dood is als water/ de nacht is een rafelig laken met’ gaten’. Dat is mooi gezegd. Er is ook, logisch bij Van Duijnhoven, een muzikale invalshoek. ‘Leonard leidt de dans’ verwijst naar Cohen en zijn ‘Dance me to the End of Love’, ‘Spes altera vitae’ gaat o.a. over de dood van Chet Baker. Het zijn teksten waaruit duidelijk wordt dat het basisthema van de bundel de vergankelijkheid is, want ‘alle Fleisch es ist wie Gras’ zoals in Brahms’ ‘Ein Deutsches Requiem’ zo mooi gezongen wordt, en omdat wij weliswaar de tijd doden, maar de tijd ons doodt (‘Katje min, katje weer’). ‘Vogelpik’ betreurt de doden, ‘Ontbinding’ houdt voor

[…] waar het uiteindelijk om te doen was: het leven dat zich net als wijvoor even verheft van onder naar boven de gronden vice versa

Wat rest? Het besef dat het leven hoe dan ook doorgaat. Van Duijnhoven zegt het in ‘Google’s stratenplan’ Louise Fresco na: ‘het feit dat kennis een bron is// die niet uitgeput raakt/ vind ik een buitengewoon//geruststellende gedachte en/ bovendien: heel vrolijk makend.’ Vandaar dat op enkele van de nu nog resterende kaarten het leven wordt bezongen: de zomerse natuur, de lichamelijke en mentale vrijheid op het (naakt)strand, heel ‘de wijs van het leven’. Zo sluit ‘Het nulde uur’ af:

[…] bereik wat je bent: het priemende lichteen dolende ziel met asiel hier op aardeeen schip met zijn bestemming in zicht

Ik was sceptisch, maar uiteindelijk heeft het verhaal van de bundel me op eigen kracht overtuigd. De bijgeleverde cd bevat veertien nummers, slechts enkele op basis van teksten uit Vuurproef. Het blijft een moeilijk genre, die combinatie van voordracht en muzikale omlijsting, maar instrumentatie, timing, dictie en klankkleur (wat heeft Van Duijnhoven een mooie stem!) vormen hier een fraaie eenheid. Ook daar overwon ik mijn scepsis. *** Dichters Dansen Niet bestaat naast dichter en performer Serge van Duijnhoven (1970) uit Fred de Backer (dj, producer, geluidsman) en Edwin Berg ( pianist). Vóór Vuurproef verschenen van hen de volgende albums (boek + cd): Klipdrift (2007), Bloedtest (2003), Oblit in orbit; aan het andere einde van de nacht (1999), Eindhalte Fantoomstad (1997). Van Serge van Duijnhoven verscheen in 2011 Bitterzoet, over leven en werk van Serge Gainsbourg. Gitanes &Jazz was de theaterbewerking ervan.

image
 
Weekend Voorproef

Mijd de verslagen mens

Toef Jaeger grasduint door een stapel tijdschriften en geeft haar eerste indruk.
ZATERDAG 15 FEBRUARI 2014 – NRC HANDELSBLAD
«
“Een losbladige dichtbundel met een cd: dat is óf volkomen gedateerd, óf zeer vooruitstrevend, maar het is in elk geval de vorm waarin het collectief Dichters Dansen Niet [5] de ‘bundel’ Vuurproef heeft uitgegeven. De teksten van Serge van Duijnhoven zijn belangrijk, maar de muziek is veel meer dan achtergrond en dat is maar goed ook. Het mengsel van jazz, dance en elektronische ambient muziek van Fred dB en Edwin Berg (met flink wat andere muzikanten) maakt van deze lastig te plaatsen ‘bundel’ een bijzonder ‘ding’ waar je – zeker met koptelefoon – wel even in kan verdwalen.”
-
-

Serge van Duijnhoven: ‘Ik heb eindelijk mijn stem gevonden’

door Michaël Bellon © Brussel Deze Week
Brussel
14:45 – 20/03/2014
Het is goed om op gezette tijden even het oor te luisteren te leggen bij Serge van Duijnhoven, de Nederlandse dichter die ondertussen al jaren in Brussel woont. Met de gedrevenheid die hem kenmerkt, beschrijft en bezingt onze stadsdichter de honoris causa nog altijd de donkere en de verblindende kanten van stad en de wereld.
“Als het goed is, heb je niet eens in de gaten dat het ene nummer alweer vanzelf is overgegaan in het andere.”

N aar eigen zeggen heeft hij daarvoor nu ook de juiste stem gevonden. Onlangs ontving Serge Van Duijnhoven nog maar eens de Nederlandse televisie, die wilde dat hij hen deelachtig zou maken aan ‘het geheim van Brussel’, de stad die ze verder alleen maar kennen van de krijtstrepen pakken in de Europese wijk. Van Duijnhoven nam hen onder meer mee naar het bierrestaurant Restobières van zijn buurman chef Alain Fayt, met wie hij goed bevriend is. Alain heeft zelfs het zaaltje boven zijn restaurant heringericht zodat er kleine evenementen kunnen georganiseerd worden. Van Duijnhoven plant er voor de toekomst literaire avonden, en hield er in afwachting alvast zijn nieuwe creatie ten doop: Vuurproef, de cd annex dichtbundel met veertien nummers en nog meer gedichten van zichzelf en zijn groep en ‘levenswerk’Dichters dansen niet. Als we hem spreken, staat Van Duijnhoven net voor de première in Amsterdam van de toernee tijdens dewelke hij de nummersVuurproef de zalen in zal slingeren of fluisteren. Hij praat al half in verzen en klinkt alsof hij zelf alvast de vuurproef doorstaan heeft. De bundel muzikale gedichten vormen dan ook het derde en laatste deel van een cyclus. Van Duijnhoven: “Dit is inderdaad het slotdeel van een tocht die begon met Bloedtest en Klipdrift. Die tocht voerde naar de rock bottom van de ziel, maar nu gaat de weg terug omhoog, op zoek naar een glimpje licht.” Aangevreten De uitgave van Vuurproef heeft het formaat van een oud vinyl-singeltje, en over de vormgeving is nagedacht. Er zit een cd in, maar het cd-boek bestaat uit een twintigtal kaarten die je naast elkaar kan leggen. “De kaarten vormen een universum dat parallel loopt met de cd,” legt Van Duijnhoven uit, “als je ze leest maak je een heel andere tocht dan wanneer je de cd beluistert. Het zijn kaarten met gedichten die allemaal draaien rond de basiselementen: aarde, water, licht en vuur. Ofwel leg je ze in volgorde, ofwel in een willekeurige volgorde. Zoals je met tarotkaarten doet en zoals het lot de kaarten uitdeelt. Vuurproef is een test of life. Hoe ga je om met tegenslagen? Breken ze je? Storten ze je in de afgrond? Kies je voor dat laatste – wat het thema was van Klipdrift – of kies je ervoor om iets van de spark, de esprit, de geest toch te laten overwinnen? Dat klinkt allemaal spiritueel en dat is het ook wel een beetje, maar wel op een concrete manier.” Dat vormgeving is overigens het werk van ATTAK Powergestaltung, een duo uit Den Bosch. “Elk gedicht is ook letterlijk aangevreten door het vuur. De rookslierten slingeren over het design heen en ze hebben ook met houtskool gewerkt. Het radicaalst in het laatste gedicht, waarvan de eerste regels zwartgeblakerd zijn, en de woorden pas weer te voorschijn komen ‘zweer af de prietpraat’.” Van Duijnhoven praat onverstoorbaar verder. Ook over de evolutie die hij en zijn groep zelf hebben doorgemaakt en die spreekt uit de gedichten. “In die twintig jaar hebben we met Dichters dansen niet ook rare dingen gedaan waarvan sommige misschien in de prullenbak horen. Maar ik denk dat Vuurproef wel zal blijven. Na lang dralen en verdwalen, zuipen en verzuipen, zijn de dingen in hun plooi gevallen. Toen ik voor de tournee Gitanes & jazz en de bundel Bitterzoet bezig was met het werk van Serge Gainsbourg, merkte ik dat Gainsbourg eigenlijk een grote angst had om in de spiegel te kijken, en net als ik voortdurend vluchtgedrag vertoonde. Zijn donkere en in alcohol gedrenkte bestaan eindigde best zielig in de eenzaamheid van de rue de Verneuil. Met dit album wilden we dat soort impasse doorbreken. Er zit niets prekerigs in Vuurproef, maar veel mensen houden zich zoet met de opium van het dagelijkse leven in een grotendeels ontzielde, geglobaliseerde, gemercantiliseerde samenleving, waar heel veel dingen alleen maar draaien om instant gratification, en echte diepgang maar beperkt te vinden is. Die verlokkingen zijn ook mij niet vreemd, maar in Vuurproef spreekt de ik-figuur zichzelf soms streng toe: get a life. Ik denk dat je in het laatste gedicht wel zal lezen hoe ik nu eindelijk meen de stem gevonden te hebben waar ik zo lang naar heb gezocht. Ik durf nu voor het eerst eerlijk te zijn en mezelf te zijn. Al de tralala en de groteske ambitie ten spijt, gaat het daar uiteindelijk toch om. Een man met een stem is een mens met een ziel.” Gelaagd In De Markten speelt Van Duijnhoven de nummers met zijn kompanen Fred de Backer en Edwin Berg. “Dichters dansen niet is in de jaren 1990 begonnen als een gabberband in discotheken waar de mensen op en neer stuiterden van de drugs, en ik raps over de muziek heen gooide. Dat was heel stoer, maar toen ik in 1997 in Brussel kwam en met Fred begon samen te werken in zijn studio in Groot-Bijgaarden, zijn we een meer theatrale, filmachtige muziek gaan maken. Ook Edwin heeft met zijn piano ons geluid sterk bepaald. Deze cd is heel gelaagd (ook Ali Haurand, die bassist is geweest van Jacques Brel en Chet Baker, en de keelzangeres Sainkho Namtchylak zijn er op te horen, red.). Er is drie jaar aan gewerkt en ik hoop dat je dat eraan merkt. Als het goed is heb je niet eens in de gaten dat het ene nummer alweer vanzelf is overgegaan in het andere.” ‘Vuurproef’ van Dichters dansen niet: vrijdag 21/03 om 20 uur in De Markten, Oude Graanmarkt 5, Brussel, 02-512.34.25, 8/10 euro. Dichtbundel met cd, uitgeverij Nieuw Amsterdam, 19,95 euro.www.dichtersdansenniet.eu Dear Nothing You Are Always There

Michael Bellon interviewt SvD voor Brussel Deze Week
Tijdens het Klarafestival gaat Pompidou live vanuit Muntpunt in Brussel. Serge Van Duijnhoven presenteert Vuurproef, een nieuwe dichtbundel met CD van het spoken wordcollectief Dichters Dansen Niet. Fotograaf Maarten Vanden Abeele maakte een boek bij de veelbesproken theatervoorstelling Van den Vos van FC Bergman. Christophe Vekeman herleest ‘Ik Jan Cremer’, vijftig jaar na verschijnen.
Pompidou.ChantalPattyn&MvdACVSvD.19.03.14
Presentatie: Chantal Pattyn
Samenstelling: Marc Van Rompaey Contact: pompidou@klara.be
Pompidou wordt als podcastaangeboden.
·
         Dichters Dansen Niet: Akhtamar (Onttakeling) uit ‘Vuurproef’ door Dichters Dansen Niet; Serge van Duijnhoven, stem (Sainkho Namtchylak, zang) – NW A’DAM ISBN 9789046816417 – [0:05:10]
·         
http://radio.klara.be/radio/10_programmas.php?datum=140319&xml_program=KL12140319LPOM.xml
-
88f083d7efe1edb33cf266970f545b68

-

Dichters Dansen Niet - radio-reportage door Helena de Groot, voor het culturele programma Bar Du Matin (VRT Radio1)

Dichters Dansen Niet – Bar du Matin

Uitzending: zondag 16 maart 2014 – 3 reacties
De Nederlander Serge Van Duijnhoven begon als dichter op gabberfeestjes. Op knoerharde house-beats spuugde hij zijn teksten in de microfoon.Grote massa’s heeft hij ondertussen afgezworen. Hij gaat nu voor klein maar oh zo fijn. De gedichten zijn van hem, de muziek van pianist Edwin Berg en elektronische-muziek-man Fred de Backer. Samen heten ze Dichters Dansen Niet. Helena De Groot ging naar hun nieuwe voorstelling Vuurproef.
Bar Du Matin – Radio1  - Dichters Dansen Niet en hun nieuwe voorstelling VUURPROEF
deze reportage is hier te beluisteren als podcast… on www.radio1.be

Ni dieu ni maitre shoes Camilla Vuurproef.standaar.DBG12.03.14.FvZ

 

image

Dichters dansen niet

Geplaatst door 

Vuurproef

. Op weg naar Brielle, waar ik ging voordragen bij de Infirmerie, luisterde ik in de auto naar de nieuwste productie van Dichters dansen niet: Vuurproef. Dichters dansen niet bestaat uit dichter serge van Duijnhoven, frequency-wizzard Fred de Backer en pianist Edwin Berg. Vuurproef is een box, ter grootte van een ouderwets 45 toerenplaatje met daarin een CD en losse vellen met de teksten van Serge. Een bijzondere box, uitgegeven door uitgeverij Nieuw Amsterdam, met een fraai ontwerp in grijs, geel en zwart. Deze box beoordelen is niet eenvoudig, het is een productie die zijn gelijke niet kent wat mij betreft. Op de achterkant van de box staat dat dit het spectaculaire slotdeel van een trilogie is die in 2003 begon met ‘Bloedtest’ en gevolgd werd in 2007 door ‘Klipdrift’. Nu heb ik Serge en Fred bezig gezien in Walhalla bij Daniël Dee en ik was toen al onder de indruk van hun bijzondere samenwerking maar deze productie boort weer hele nieuwe werelden aan. Wat ik ervoer tijdens het luisteren valt moeilijk te beschrijven, net als de inhoud van de CD, daarom maak ik jullie deelgenoot van de beelden, ideeën en namen die bij mij boven kwamen tijdens het beluisteren. Dat waren: Jacques Brel, klassiek, Laurie Anderson, native American, Jazz, Linton Kwesie Johnson, duister, lief, clubhouse, recht voor zijn raap, mystiek, what you hear is what you get, kabbelend, uitbundig. Ik begrijp dat als je dit leest, je afvraagt waar dit over gaat. Ik begrijp dat heel goed, maar deze CD laat zich beluisteren, niet vanuit bestaande ideeën maar vanuit een open staan voor nieuwe geluiden, teksten en belevenissen. Steeds als je denkt dat je dit trio doorhebt komen ze met iets volledig vreemds, zo anders dan het voorgaande en toch is het een geheel. De losse vellen geven inzicht in de mindset van de dichter, de CD geeft je een totaal beleving. Een die ik nog vele malen tot me ga laten komen, hier valt nog veel te ontdekken en te genieten!

View on woutervanheiningen…
POEZIEPODIUM OSS – NL
DICHTERS DANSEN NIET keerde terug naar de bron!
http://poeziepodiumoss.nl/home/vuurproef-2014.html

En gaf een avantpremiere – of try-out concert van de voorstelling Vuurproef in de geboortestad van zowel pianist Edwin Berg als dichter Serge van Duijnhoven: Oss. Niet alleen de stad van de fameuze bende als het Brabantse “Chicago aan de Maas”, maar ook de stad van onverhoedse culturele en muzikale ontdekkingen. De kern van het internationale literaire/muzikale gezelschap Dichters Dansen Niet keerde terug naar hun Brabantse geboortegrond. Ossenaren Edwin Berg en Serge van Duijnhoven kwamen samen met Fred de Backer kwamen op 8 maart naar De Linck en presenteerden daar hun album, boek, cd en film Vuurproef in de Linck. Serge en Edwin tourden beide, samen en apart, al jaren door heel Europa. Dichter Serge trad vorig jaar nog in de bibliotheek op. Voor pianist Edwin was al vijf jaar geleden dat hij in Oss had opgetreden. Beide Osse artiesten volgden les aan het Titus Brandsma Lyceum en de Osse muziekschool; huidige Muzelinck. De voorstelling bestaat uit Nederlandse teksten, voorgedragen door Serge, waarbij Fred als dj de mooie geluiden produceerde en Edwin live de piano bespeelde.

Muzelinck

Op 8 maart zaten er in Oss ongeveer 35 luisteraars in De Linck. Naast de poezieliefhebbers zat ook familie, vrienden en kennissen in de zaal die na de voorstelling door Serge hartelijk werden uitgenodigd om een glas te komen drinken in de foyer. Daar werd het album door Serge genummerd en gesigneerd tot een uniek exemplaar en werd er gezellig in kleine kring nagepraat over de vlammende en zinderende voorstelling.   Op 12 maart was de première van Vuurproef in de Brakke Grond in Amsterdam. Dichters dansen niet traden op 26 maart om 20:30 uur live op in boekhandel Van Kemenade & Hollaers in Breda i.s.m. het poeziegenootschap van Wil Ligtvoet en enige lokale dichters van faam zoals Yvonne Ne. Vuurproef werd donderdagavond 27 maart om 20:30 uur in theater De Nwe Vorst te Tilburg gepresenteerd.

Dichters dansen niet - op Soundcloud

Vuurproef.standaar.DBG12.03.14.FvZ
VUURPROEF

Dit nieuwe album Vuurproef is spectaculaire slotdeel van triologie Bloedtest (2003) en Klipdrift (2007). In dit finale werk zet frontman en dichter Serge van Duijnhoven zijn zoektocht voort naar bezinning in een overmatig geaccelereerde en grotendeels ontzielde wereld. Op de bodem van de chaos en tussen de scherven der ontrafeling, rijpt stilaan inzicht. Licht breekt door tussen bijeengeveegde glasscherven. Alsof er een granaat geëxplodeerd is in een balzaal.

No God No Master
In 2012 en 2013 maakte Dichters Dansen Niet (DDN) nieuwe studio- en concertopnamen met de bassisten Ali Haurand (bassist van Jacques Brel) en Eric Surmenian, keelklankzangeres SainkhoNamtschylak uit Tuva, pianist Edwin Berg en saxofonist Olaf Zwetsloot. Samen werkten zij aan een nieuw album – Vuurproef – een project vol vurige verzen, magische muziek, betoverende woordjazz en ontregelende composities. Een gedeelte van het album is gebaseerd op ervaringen van de band tijdens een optreden in Armenië, waar DDN een openingsconcert mocht geven samen met het Nairi-ensemble ter gelegenheid van Yerevan World BookCapital 2012. Frontman Serge van Duijnhoven verbleef ruim een maand in Yerevan, om er op uitnodiging van deBuren een citybook te schrijven. Dit resulteerde in de tekst Het kerkhof van het alfabet die gratis is te downloaden en beluisteren op het internet. Op Vuurproef treffen we lyrische exercities, complexe composities en jazzy improvisaties met piano, bas en strijkers naast ingetogen klank- en stemcollages, Mongoolse keelgezangen en shamanistische drumsequenties. Het album laat zich beleven als een film, waarin de lezer en de luisteraar op zintuiglijke wijze mee wordt gevoerd naar een betoverende katharsis. De poëzie in Vuurproef bestaat uit filosofische gedichten, gevoelige balladen, erotische mijmeringen, een heidense psalm over lust en genade, een request van de wanhoop en (tot slot) een bede om de stilte en de rust, zoals men die gewaar kan worden tussen de uitgepuurde pianoklanken van Bach’s Praeludium in B mineur
DSC06101
image
Serge van Duijnhoven – Vuurproef. 2014. Nederland…

Behorend totjaaroverzicht 2014                                                      versie: 17-03-2014
Dichter: Serge van Duijnhoven Dichters Dansen Niet Titel: Vuurproef Uitgeverij: [Nieuw Amsterdam], [Amsterdam] Jaar van verschijning: 2014 Omvang: 40 p. ISBN: 978 90 468 1641 7 Bijzonderheden: Losbladig, met cd. Medewerkers aan boek en/of cd.Google over dit boek

Een gedicht uit de bundel: © Serge van Duijnhoven, 2014. Medewerkers Aan de cd Fred dB – compositie, dBfrequencing, studioproductie Serge van Duijnhoven – tekst, stem, concept Edwin Berg – piano, melodica, compositie Olaf Zwetsloot - sax Eric Surmenian – bass Ali Haurand – bass Herman van Molle – basgitaar Tom van de Venne – gitaar Sainkho Namtchyak – keelzang, trom, mondharp, improvisatie Naïri String Quartet Yerevan – violen, cello Karl Martin Sinijärv – Estse rodel Bosz de Kler – accordeon Claire vanden Bonne – stem Jan Maarten Huysmans – sax Mark Gijsens – keyboards Gerrit Peeten – hoorn, bugel en arrangementen Walter Janssen – coaching en co-producing Aan boek, cd en uitvoeringen  ATTAK Powergestaltung – ontwerp Filip van Zandycke – fotografie Gabriël Kousbroek – sponsoring Arlette van laar – boekingen Jacek Rajewski – impressariaat De cultuurarchitect Bastiaan Rombout Lips – transformer mixed mediabeeld Frans van Erve & Jozef Estes – support de Buren: Dorian van der Brempt De Markten: Pol Vervaeke Yerevan World Book Capital: Hasmik Poghosyan Literary Ark Armenia: David Matevossian Nieuw Amsterdam Uitgevers: Janneke Louman & Louise Koopman – redactie Marion Hoff – correctie Anne Kramer – promotie

 

Pagina aangemaakt: 14-03-2014.

View on www.nederlandsepo…
Berlijn.by.night

POETS DON’T DANCE

DDN IN THE INTERNATIONAL PRESS:

-

-Estonia:

Foto: Uitstekende muziek, poëzie van premium kwaliteit! Dank je, Serge! / Saime postiga raamatu ja plaadi (vt http://dichtersdansenniet.eu/). Üks lugu samalt bändilt on "Lutsuvate kivide" plaadilgi (http://lutsuvadkivid.wordpress.com/)
“Uitstekende muziek, poëzie van premium kwaliteit! Dank je, Serge! / Saime postiga raamatu ja plaadi. Üks lugu samalt bändilt on “Lutsuvate kivide” plaadilgi (http://lutsuvadkivid.wordpress.com/).” – Vahur Afanasjev uit Tartu, Estland op Facebook – zie foto hierboven.
+
airpoett

- Australia:

La Danza Poetica 019 Northern Lights

BY LAPKAT ON APRIL 13, 2014 • ( 3 COMMENTS )
image
La Danza Poetica 019 Northern Lights

Through the forests and cities of story… Explore the bright Northern and Eastern European lights of poetry and music, the 19th dance poetic.
View on lapkat.com
A moody hour under the spell of Northern, Eastern Europe. Beats and poetics from Russia, Belgium, Denmark, Germany, Ukraine, Poland, Finland, Norway, Switzerland, the Nederlands. Podcast on Groovalizacion – click on the LAPKAT show link from here: http://groovalizacion.com. Also on Mixcloud:
“ASKED WHAT HE WOULD TAKE WHEN HIS HOUSE WAS ON FIRE JEAN COCTEAU ANSWERED ‘FIRE!’”

ea0ef1140e2c5c5e950de1f5c7f2f9e3

Beginning La Danza Poetica number 19’s strange and wonderful journey – we’re guided through the show by the voice of poet Serge van Duijn Hoven of Dichters Dansen Niet (translated into English =”poets don’t dance”). From the album Vuurproef (Crucibles) the third in a trio of collaborations between two musicians and a poet from Belgium. The trio is poet Serge van Duijn Hoven, DJ Fred de Backer, and pianist Edwin Berg. They first released an album calledBlood Test in 2003, a follow-up album Klip Drift in 2007, and nowVuurproef, released this year in a really beautifully put together book/CD package. All these releases are also live performance events in Europe.
In this show, some selected tracks from this latest album. Serge’s poetry progresses on the album in a kind of quest – questing for reflection in an excessively accelerated and largely lifeless world. Struggles through depression, addiction, meaninglessness and confusion, emergence into light through art, poetry, and deeper understanding. The orchestration of both music and voice in this album is fantastic – it’s seriously one of the best spoken word and music collaborations I’ve heard, in any language.

Bron radio Australie Lapkat: http://lapkat.com/2014/04/13/la-danza-poetica-019-northern-lights/ + .

- La France/Quebec Canada:

LES POETES NE DANSENT PAS Serge van Duijnhoven, écrivain et surtout poète (sur papier comme dans la vie!), Fred de Backer alias Fred dB ainsi que le pianiste connu Edwin Berg, sont les trois mousquétaires qui forment DDN, en français ‘Les poètes ne dansent pas’. Dichters Dansen Niet ce n’est pas un groupe de musique à proprement parler, mais plutôt une expérience où se rencontrent poésie, musique et image. Leurs projets peuvent varier selon les occasions et les rencontres, en Europe ou alors plus loin (et ils sont d’ailleurs présents sur la plate-forme spoken word internationale), mais ont toujours pour point commun d’explorer une certaine forme de mise-en-scène du texte écrit en alliance avec une recherche literaire et sonore/ musicale. “KLIPDRIFT” (Suicidal Tendency, l’audace mortelle) est leur tout dernier album sorti comme livre + cd et surtout : spectacle. Spectacle? Happening? Nous opterons plutôt pour le ‘happening’, car avec Dichters Dansen Niet il y a souvent une gaieté pleine d’imprévus, surtout du côté des invités-surprise! Que les non-flamands ou non-néerlandophones n’aient pas peur de s’aventurer dans les concerts de cette bande Belge-Neérlandaise-Allemande. Elle sera trans-fontalière et trans-linguistique. Et elle sera surprenante! Pour le spectacle de ‘KLIPDRIFT’, la groupe Dichters Dansen Niet va plus loin et surtout plus profond que jamais dans son expériment déregulaire et sonore. La formation de base, s’est renforcée avec des musiciens d’une experience et reputation formidables comme le pianiste Edwin Berg, le tromboniste Wolter Wierbos, la chanteuse chamane-nomadique Sainkho Namtchylak (venant de Tuva), le saxophoniste Olaf Zwetsloot. Après une periode d’enregistrements, mixages, remixages et d’autres procedures et raffinages sonores qui seront appliquees dans leur studio aux Grand-Bigards,heureusement on peut anticiper a l’arrivée du nouvel album : En Feu ! (Vuurproef).  Album de concepte, en forme du livre plus cd/dvd. Qui commence, là ou finissait leur dernier album Klipdrift en 2007. Avec le lamentatio bouleversant venant du fond de l’ame libertaire, ainsi que des ténebres de notre histoire collective : «No More Chains ».

Cette collaboration toute fraîche de 2012, marquera aussi le retour dans le groupe du contrebassiste Ali Haurand (Frontier Traffic, fondateur du European Jazz Ensemble, accompagnateur de Jacques Brel sur son dernier tour de chant en 1966). Sur leurs albums Obiit in OrbitBloedtestet Klipdrift, tous produit méticuleusement dans Fred’s studio de mixage au Grands-Bigards (« Le Jardin Acoustique »), vous pouvez, en effet, découvrir les traces d’une coopération originale entre ces Poètes musicales qui – soit disants – ne dansent pas, et le grand génie de la littérature flamande : Hugo Claus (« Intacte, comme un rocher… »)

0000.000.clubwindow.bitterzoet

- Germany/Austria:

DICHTER TANZEN NICHT Portrait der niederländisch-belgischen Dichtergruppe Jazz, Chanson, Lautpoesie, Ton-Collage, Klangexperiment, Poesiemusik. Dichters Dansen Niet ist ein Lyrisch/Musikalisches Gesellschaft, bei dem es richtig abgeht. “Ein Großteil der Stücke ist duester, shamanistisch und hypnotisch, oft  auch sehr energetisch und manchmahl sogar richtig tanzbar. Da merkt man sofort, dass Fred de Backer ein bekannter DJ ist und Van Duijnhoven ein Klang-Zauberer. Ein schönes Spiel ist es die beide auf die Buehne zusammen zu  sehen, die kennen einander durch und durch und formen ein sehr hechtes,  fast kompromissloses Paar.“ Auf der Bühne ist DDN  eine eindrucksvolle Performance: sie verbindet moderne Poesie mit experimentellen Rhythmen und Klängen – Lyrik für alle Sinne. Fred dB mischt fuer Dichter Tanzen Nicht eine ganz eigene Klangwelt aus Chanson, Klassik, Jazz, Folk, Film, Theater, Dance und Tailand-Pop. Wie hört sich dies dann an? Als eine Mischung zwischen Leo Ferré und Leonard Cohen, zwischen Verlaine und Vissotski, Pink Floyd und Underworld. Die lyrischen Klänge des 38-jährigen Niederländers Serge van Duijnhoven haben eine Sogwirkung – wir werden buchstäblich hineingesogen in diese Lyrische Klangwelt die ist aufgebaut aus Lieder, Lautpoesie, Jazz, Cheesy Frequencies, Balkanbeats, sampled voices, sonar pictures, soundfragments; eine Welt die ist aufgebaut aus Kopf und Herz, Lyrik und Musik, Rythmus und Seele, Intellekt und Instinct. Die DDN-Konzerte sind immer ein grosses Erlebnis. Serge ist ein ziemlich expressiver Typ, der rannt die Buehne herum, er fluestert, schreit und singt, alles ganz voll geladen von Energie, das ist richtig Klasse. Poesie und Musik so wie mann es leider sehr sehr seltsam erleben kann…“ Serge van Duijnhoven stellt seine Stimme gern gegen den hohen Kammerton der Literatur und arbeitet am liebsten mit nicht sehr Akademische Kuenstler und Musikern zusammen. Vier Romanen und drei historische Buchwerke hat er auch geschrieben. ”Dichters dansen niet“ heißt sein erster Roman aus 1995. Aber von wegen nicht tanzende Dichter: Inzwischen ist “Dichters Dansen Niet“ eine Art Lyrik-Pop-Band, mit dem belgischen DJ Fred de Backer und viele internationale Musiker (Uli Sobotta aus Bremen, Ali Haurand aus Viersen, Sainkho Namtchylak auf Tuva) die in ihrem Musik-Studio in Bruessel oder live auf die Buehne, die Klanglagen fuer die Worte und die Musik versorgen. 0000.000.FvZ.DDNStellaSolaris2009.19504

- Rumania/Great Britain:

Michael Bird, editor in chief of the Rumanian Economist Weekly Maazine, wrote about the album KLIPDRIFT of DICHTERS DANSEN NIET “I am listening to the last record of Poets Don’t Dance. There is the sound of bottles. A child is repeating a nursery rhyme. The city is busy. There is a bass guitar. Some military-style chants. Someone is suffering. From a throat disorder. I am concerned. It may be a terrible dream. The guitars are back. And a beat. It’s pop with Tom Waits. Wie gehts? Pop Waits. I am in Istanbul. Are they calling to rouse the army or is the market about to begin? I hear someone trying to cough up a butterfly. There’s jazz. A choir. A black choir. There is gospel in Istanbul. Maybe we have passed into the clouds. But it is night again and we cannot be sure where we are. Except there is nothing under or over us but darkness. The beat brings us back to earth. Because we cannot dance without gravity. Now the violins and a woman – she is Scottish and she speaks in a mysterious brogue. Then it all goes Bowie. Low Bowie. Cold war jazz Bowie. Your voice is digging into the ground. It talks with a mouthful of dirt. The trumpets come back. We are in and out of audibility. A sick Ian Curtis locked in a toilet is making up a song as he goes along. It has been a bad night. His song is not pretty. Is this a man-woman or a woman-man with the crushed voice and the synthesised piano? Serge wants to speak about love. But he can only scream while rolling his Rs. Breaks. It becomes hard and confused for a few minutes. I don’t know what’s going on. I can’t explain what’s going on. Now it’s time for samba. I’m funking. I’m funking crazy. But you end the funk. You end the fun. With sad words and the violins. Those damned violins. They kill every party. But it comes back. You let the funk return. But it’s angry. It’s bad funk. It wants to hurt me. It dissipates. More strings. A quartet I think. You are speaking a memorial. Are you burying the funk? There is a smile in your voice. You are becoming more animated. As though Brel has gate-crashed the funeral. Let the strings speak now. The cello is brooding again. The violins let the Cello brood and then make fun of him. Drums beat. Into the Dutch jungle we go. Meat everywhere. Eyes in the trees. Snakes in the canal. A monkey in the windmill. But Serge is not afraid of the jungle. Even though the insects are under his skin, under every inch of skin, even though they are breaking out and will turn his skin inside out, so his hair will grow inside and his entire body will be covered with blood. The more he bleeds from every inch of his skin. The more the hair grows inside until every organ in his body is thick with beard. The jungle laughs at Serge. It’s German. An elergy. A catchy elergy. It’s the hit on the album. It’s a lullaby now with trumpets. A cradlesong for demon children. Now we are moving into the torch song. But you allowed the child to sing. He likes to sing with Uncle Serge’s words. He is singing about a beautiful place he wants to live in. A place where every house has a football field and all the dogs speak baby language. Echochamber. This is where children talk to themselves. Serge talks of his own childhood with fondness. It was not something full of woe or happiness. But this makes his longing for the time before all the more depressing. Now I cannot remember anything but being in darkness. So how can I be sure that what is around me is darkness? Double bass and concertina. French bistro music. You’re talking to the staff behind the bar, regaling them about a story from a far far place. They don’t believe you. You talk about Shakespeare and Eliot and Thomas Mann. All the wonderful mistakes they made. Don’t get in a fight, Serge, it’s not worth it. But there will be no arguments anymore. Let the bass play and play and play. And the trombone. You drink a pastis on the house. Then the barman whispers to you – he tells you never to come back. When his back is turned, you spit on his counter and swear at him in Dutch.” Michael Bird, Bucharesti Rumania 22.02.08

* * *

FlyerFromCHaosTOHopeYoutubeThumbnail

Armenia:

Dichters Dansen Niet to touch genocide issue during concert in Yerevan

Dichters Dansen Niet to touch genocide issue during concert in YerevanApril 23, 2012 | 15:26

YEREVAN. – Dichters Dansen Niet (Poets Don’t Dance) group will perform at the Yerevan city Chamber Music House after Komitas in Yerevan at 7.00 p.m. on Monday in the framework of events dedicated to the 500th anniversary of Armenian printing and UNESCO’s declaration of Yerevan to be World Book Capital 2012. In the concert composition ‘From Chaos to Hope’ (‘No Chains’) a forte-piano, contra-bass, shaman drum, electronic sound system, as well as lyrics will sound. All this is accompanied by Komitas motives performed by the string quartet ‘Nairi’ and touches on themes of genocide, emotions and freedom. Poets Don’t Dance group performs with the following staff in Yerevan: Edwin Berg (Netherlands, Forte Piano), Eric Sumeryan (France, Contra-bass), Sainkho Namtchylak (Russia, shamanic vocals and tambourine), Fred DB (Belgium, drums), Serge van Duijnhoven (Netherlands, poetry, vocal), Arlette van Laar (Netherlands, decor and design). The world commemorates on April 24 the 97th anniversary of the Armenian Genocide, the first genocide of the 20th century. Commemoration actions are held in all states, people remember this monstrous crime against humanity as over one and a half million innocent Armenians were massacred in the Ottoman Empire, while hundreds of thousands were tortured and deported. The fact of the Armenian Genocide is recognized by many states. It was first recognized in 1965 by Uruguay. In general, the Armenian Genocide in Ottoman Turkey has already been recognized by Russia, France, Italy, Germany, the Netherlands, Belgium, Poland, Lithuania, Slovakia, Switzerland, Sweden, Greece, Cyprus, Lebanon, Canada, Venezuela, Argentina, and 42 U.S. states.

News from Armenia – NEWS.am

Fred dB playing in Calumet, the underground club for music and culture in Yerevan (Armenia)

  • Կոմիտասի անվան կամերային երաժշտության տուն Komitas Chamber Music Hall

«Երեւանը գրքի համաշխարհային մայրաքաղաք 2012թ.» նախագծի բացման շրջանակներում տեղի է ունենալու «ՔԱՈՍԻՑ ԴԵՊԻ ՀՈՒՅՍ» հատուկ համերգ` նվիրված Հայոց Մեծ ԵղեռնինDICHTERS DANSEN NIET – «ՊՈԵՏՆԵՐԸ ՉԵՆ ՊԱՐՈՒՄ»Էդվին Բերգ (Նիդեռլանդներ), դաշնամուր Էրիկ Սուրեմյան (Ֆրանսիա), կոնտրաբաս Սանիխո Նամչլակ (ՌԴ), շամանական վոկալ եւ դափ, Ֆրեդ ԴԲ (Բելգիա), հարվածային գործիքներ Սերժ վան Դայնհովեն (Նիդեռլանդներ), պոեզիա և վոկալ Առլեթ վան Լաար (Նիդեռլանդներ), դեկոր և ձևավորում«ՆԱԻՐԻ» լարային քառյակի մասնակցությամբԾնունդով հոլանդացի, գրող Սերժ վան Duijnhoven (1970) եւ բելգիացի հարվածային գործիքների երաժիշտ Ֆրեդ ԴԲ-ն (1967) համատեղ ելույթ են ունենում դեռ 1997-ից որպես ՊՈԵՏՆԵՐԸ ՉԵՆ ՊԱՐՈՒՄ (Dichters Dansen Niet).Նրանք հրատարակել են մի շարք գրքեր, ինչպես նաեւ սկավառակ, ստեղծել վիդեո հոլովակներ ու գրական թատերական բեմադրություններ, որ ունկնդրի ուշադրությունը գրավեցին երաժշտության, տեքստերի,պատկերների եւ բեմական մատուցման ինտենսիվ ոճի շնորհիվ։ Խումբը համագործակցում է հայտնի արվեստագետների հետ, ինչպիսիք են Սաինխո Նամչլակը (ՌԴ) եւ ծագումով հայ, ֆրանսիացի ջազ կոնտրաբասիստ Էրիկ Սուրեմյանը, վիրտոուզ դաշնակահար Էդվին Բերգը եւ դիզայներ-նկարիչ Առլեթ վան Լաարը:Այս համերգը ստեղծվել է հատուկ Երևանը՝ գրքի համաշխարհային մայրաքաղաք 2012-ի բացման արարողությունների համար: Պոետները չեն պարում խմբի հեղինակած երաժշտությունը այստեղ զուգադրվելու է ՆԱԻՐԻ լարային քառյակի կոմիտասյան կատարումների հետ և անդրադառնում է ցեղասպանության, հաղթահարման, վերապրելու, հանուն ազատության հաղթահարման թեմաներին:NO MORE CHAINS, EXODUS, OLD MELODIES և այլ երգերում խումբը բառի և մեղեդու համադրման նոր մակարդակ է գտել: Սա համերգ է, որ կդիպչի ունկնդրի սրտին և կլուսավորի խոսքի ծարավ մտքերը:ՎԵԲ ԿԱՅՔ` http://www.reverbnation.com/dichtersdansennietIn the framework of the opening ceremony of Yerevan World Book Capital 2012 there will be a concert “FROM CHAOS TO HOPE” in commemoration of the Armenian Genocide POETS DON’T DANCE with: Edwin Berg (NL), piano Eric Surmenian (F), bass Sainkho Namtschylak (Russia), shamanic voices & drums Fred dB (B), soundscapes Serge van Duijnhoven (NL), lyrics Arlette van Laar (NL), props featuring “Nairi” STRING QUARTET (Armenia) Dutch-born writer Serge van Duijnhoven (1970) and Belgian percussionist Fred dB (Fred de Backer, 1967) perform together since 1997 under the name POETS DON’T DANCE (Dichters dansen niet). They published several books with cd, created videoclips and literary theater shows that drew attention and acclaim through their original mix of music, texts, images and their intense way of stage performance. The group cooperates with well known artists like Sainkho Namtchylak (Tuva, Russia), French-Armenian jazz bass player Eric Surmenian, piano virtuozo Edwin Berg and designer-artist Arlette van Laar. Especially for the opening ceremony of Yerevan World Book Capital 2012, Poet’s Don’t Dance created a touching programme – together with the Yerevan Youth Chamber Orchestra – that is centered around the theme of genocide, suffering and the longing to be free. In songs like NO MORE CHAINS, EXODUS and OLD MELODIES, the group found a new level of combining words and music. Their concert will profoundly touch anybody’s heart and illuminate the literary mind.

- –   DDN speelde tussen 1997 en 2014 oa. op de volgende festivals en podia in binnen- en buitenland: Crossing Border, Lowlands, De Gentse Feesten, de Nachten, Poetry On The Rocks, Poetry International, De Nacht van de Poëzie, de poëziezomer van Watou, Beeldspraak, Pontes Festival of European Artists (Krk Kroatië), Faladura Festival of Spoken Word (Porto Portugal), Woordfees (Kaapstad Zuid Afrika), Lyrikfest (Berlijn), Paradiso (Amsterdam), de Arenbergschouwburg (Antwerpen), Literaturhaus Wien (Oostenrijk), de Petrol (Antwerpen), Cinema Nova (Brussel), 013 (Tilburg), Tivoli (Utrecht), Wintertuin (Nijmegen), Vooruit (Gent), Live in the Living (Ardooie), Porgy & Bess (Terneuzen), Liefde tussen de Lijnen (Oostende), Kunstmaan Revu (Tilburg), Raamvertelling (Den Haag), Yerevan World Book Capital (Armenië), de Markten (Brussel), Christian Loidl Memorial (Alte Schmiede, Vienna), Club Ram Horna (Rotterdam), Dichters in de Prinsentuin (Groningen), Woordnacht (Rotterdam). eric n nairi